Laten we niet vergeten om gelukkig te zijn.

Soms loopt het leven niet zoals we het gepland hebben.  Soms gedragen we ons of doen we dingen op een manier die we niet voor ogen hadden.  Soms krijgen we spijt als we terugkijken op het verleden.  Vijf jaar na de geboorte van Felix vond ik de moed om enkele woorden te shrijven over zijn geboorte en zijn eerste maanden. Onze eerste maanden. Veroordeel me niet, ik ben er niet trots op en zou het allemaal anders doen moest dat kunnen. Maar ik kan de klok niet terug draaien en moet dit meedragen.  Ik schreef dit verhaal omdat mijn jongen dit later moet weten. Het is ook zijn verhaal.  Ik ben ervan overtuigd dat dit hem mee gevormd heeft tot de mooie persoon die hij intussen geworden is.  Hij gaf me de allerbelangrijkste levensles in nederigheid.  En ik kan onmogelijk in woorden uitdrukken hoe ontzettend dankbaar ik ben over waar we vandaag staan.

IMG_5198.JPG

Felix. Mijn kerstekind van de zomer.  Bijna 6 weken te vroeg kwam je. En we wisten het niet. 

Ik herinner me nog dat ik op maandag gewoon ben gaan werken. Met de trein van Antwerpen naar Brussel. Een lange dag met veel vergaderingen en nadien de trein weer terug. Je zeurde een beetje in mijn buik, maar niet meer dan anders. En had de gynaecoloog niet – duidelijk ogendraaiend – gezegd enkele dagen daarvoor dat ik me zoveel zorgen niet moest maken?   Je papa was diezelfde ochtend in alle vroegte naar Italië vertrokken.  Helemaal naar de hiel; een trouwfeest van goede vrienden.

Eetlust had ik niet, ik was wat emotioneel.  Mijn lieve tante was gekomen (en gebleven) om me wat gezelschap te houden.  Ik ben gaan slapen en kort daarna, in alle hevigheid, zijn de weeën begonnen.  Je hebt ongetwijfeld records gebroken jongen.  Nog voor ik goed en wel doorhad dat het wel weeën moesten zijn, was het duidelijk dat die rit naar het ziekenhuis niet meer ging lukken.  Je bent geboren in de gang, kort voordat de MUG dokter aanbelde.  Ineens was je daar, met de vruchtzak nog rond je.  Een grijs hoopje oorverdovende stilte. Ik was alleen met je en was overtuigd dat ik een dood kindje gebaard had. Je hebt zelf de vruchtzak open getrapt en je keek me recht in de ogen. De oudste ziel die ik ooit ontmoet had.

We zijn samen met de ziekenwagen vertrokken.  Ik trilde en kon je niet vasthouden. Jij was een beetje onderkoeld en zat klaarwakker op de schoot van de verpleger.  Het was nog donker, de volgende ochtend kwam maar net kijken. Je bent meegenomen in dat grote ziekenhuis.  Ik kreeg een kalmeringsmiddel, het nodige hechtwerk en een stevige uitbrander van de gynaecoloog erbovenop (“hoe is het in godsnaam mogelijk!”).  Ik heb de rest van de dag alleen op een kleine kamer doorgebracht en heb je pas laat in de namiddag terug gezien, achter glas en helemaal vol slangetjes.  Je longetjes moesten nog rijpen en je had geen kracht om te eten.  Je papa heeft die dag het record snel-terug-reizen gebroken.

Na je geboorte ging alles snel. En hevig. Er waren zoveel zorgen en het was een enorme schok geweest; we hebben die eerste weken geen tijd gehad om daar even bij stil te staan.  Alles ging op automatische piloot en ik liet mezelf niet toe om daarover na te denken.  Zorgen zou ik; op een haast mechanische manier. Het huishouden is nog nooit zo op orde geweest als in de periode dat jij geboren bent.  Altijd was ik bezig. Vooruit en niet omkijken of nadenken.

Je was een huilbaby. Ook bij jou had die traumatische eerste reis, in combinatie met vele allergieën, krampjes en zwakke longen, sporen nagelaten. Uren heb je geweend, en ik voelde niets.  Buiten onmacht en heel erg veel schaamte, omdàt ik niets voelde.  Ik had je een slechte start gegeven.  Ik voelde “jou” niet.  Ik was geen mama. Niet op dat moment. Anno 2012 werd er nog niet echt gevraagd aan nieuwbakken mama’s hoe het met hen ging. En ik zou het ook niet verteld hebben waarschijnlijk.  Niemand zag het, maar het ging niet.  Ik voelde zo weinig. Stress kreeg ik van je gehuil.  Paniek.  Genieten kon ik niet. Je had mijn – ons – leven op zijn kop gezet op een manier die ik nooit had kunnen anticiperen. Je sloeg me uit mijn lood en ik had geen pasklaar antwoord op jou.  Een grote blok lelijke, dikke schaamte aan mijn been.

Ik heb me snel terug in mijn werk gestort. Nieuwe baas en nieuwe verantwoordelijkheden.  Stress op het werk ging me beter af dan mama-stress.  Jij groeide en jij werd sterker. Een vinnig, hevig baasje.  Een knorrepot met een stevig karaktertje; er moest gewerkt worden voor je je lach liet zien. Maar het beterde.  En ik ontspande.  De dag dat je twee werd, heb ik je in je oor gefluisterd hoe ongelooflijk graag ik je zag en hoe trots ik was je mama te mogen zijn. 

Soms denk ik dat je het weet. Hoe moeilijk ik het had in het begin.  Hoe hard ik me schaam over die emotionele afwezigheid die eerste maanden.  Hoe schuldig ik me voel in jouw nabijheid.  Hoe hard het mij allemaal zal blijven achtervolgen. Ik zal altijd een zeker gêne moeten overwinnen als het op mijn relatie met jou aankomt.  De remmingen zullen altijd sluimeren.  Maar ik voel ook dat je me de kans geeft om hierin te groeien en om hier sterker in te worden.  Ik ben ervan overtuigd dat jouw geboorte je mee gevormd heeft tot wie je vandaag bent. En dat die ervaring je sterker zal maken.  Een oude ziel, een denker ben je.

De komst van je broertje heeft enorm helend gewerkt voor ons allemaal. Jerome maakte de cirkel terug rond en ons gezin compleet.  Hij leerde me dat ik wél een mama kan en mag zijn. en me wél zo kan voelen.  Met zijn komst kwam ook het allesoverheersende besef dat ik jullie allebei zo ongelooflijk graag, dood-graag, zie.  Het besef dat dit altijd zo geweest is, vanaf de allereerste blik die ik met je wisselde, maar dat ik heb moeten leren om dat gevoel toe te laten.  Het besef dat jij en je broer mij de allergelukkigste mama in de hele wereld maken. Dank je wel, dat ik je mama mag zijn. Elke dag opnieuw.

 

Advertenties

Mijmeringen

 

 

Dobberend op de opblaaskrokodil van mijn zoontjes, tijdens de jaarlijkse zomervakantie met mijn familie, begon het me ineens te dagen.  Vorige zomer moesten de groenten nog gemixt worden en heulden we een hele dag lang met een kleine peuter die nog niet kon stappen. De kans is groot dat we volgend jaar pampers, papflessen, buggy en tutjes niet meer hoeven mee te nemen en dat die middagdutjes ook niet meer persé moeten om het einde van de dag (zonder kleerscheuren) te halen.

Ze worden groot, mijn jongens. Ons gezinnetje rijdt stilletjes een nieuwe fase binnen;  eentje zonder crèche, maar met zwemlesjes en voetbaltrainingen. En twee brooddozen s’ochtends.  Eentje met ridders, draken en Legoblokken maar zonder Bumba.  Eentje met nieuwe mogelijkheden en uitdagingen, eentje met kindjes die af en toe al eens samen, zelfstandig kunnen spelen.  Eentje waar mama en papa, misschien, héél misschien, terug af en toe even vijf minuten voor zichzelf en elkaar vinden.

Ze zijn klaar voor nieuwe avonturen, die jongens van me.  Ik voel het en ik zie het.  En ik zal er ook klaar voor zijn. Ooit. Beloofd jongens.

En jullie, lieve mama’s en papa’s van niet-meer-zo-kleine peutertjes? Kijken jullie uit naar de volgende fase? Naar de eerste schooldag?

Felix en Jerome zijn superblij met hun nieuwe schooltasjes van het leuke Belgische merk Trixie.   Felix koos de boekentas “Mr Fox” uit en Jerome gaat binnenkort naar school met de rugzak “Mr Polar Bear”.  Nu moet alleen mama de tranen nog weten te bedwingen op Jerome’s eerste schooldag in januari!

 

 

It’s that time of the year to be jolly again

Onze kinderen werden schandalig verwend door Sinterklaas.  De goedheilige man kwam niet alleen langs ons huis, maar stuurde ook zijn roetpieten naar de grootouders, naar de school en langs het werk van hun papa. Ondanks (of misschien net dankzij?) de overvloed aan cadeautjes, de vele familiefeestjes en de accuut hoge suikerspiegel, hebben de kinderen afgelopen weekend vooral veel gezeurd en ruzie gemaakt. Het nieuwe speelgoed heeft zijn glans alweer verloren.

De kerstperiode staat voor de deur. In onze families wordt naarstig gewerkt aan de kerstlijstjes en de kerstboom wordt opgezet.  Er zijn de jaarlijks terugkerende discussies en geanimeerde gesprekken over de pakjesverdeling en de feestmenu.  Wij hebben een grote familie, dus dat betekent: een drukke periode met vele familiefeestjes, een overvloed aan eten en bergen cadeautjes. Een continue gevoel van “overload” tot pakweg half januari.

We leven in de beste der werelden. We zijn gezond, gelukkig, liefdevol omringd en we komen niets tekort. Gelukkig maar. We worden er mee rond de oren geslagen: “it’s that time of the year to be jolly again”; toch overvalt mij in deze periode – temidden van al die feestelijke drukte – regelmatig een triest gevoel.  Beseffen mijn jongens wel voldoende dat er kindjes zijn waar de Sint misschien niet langs kwam? Is een zoveel-gangen feestmenu écht nodig, wetende dat in het station – op nog geen 100 meter van onze deur – mensen overwinteren zonder eigen dak boven hun hoofd?

Dit is geen pleidooi om Sinterklaas af te schaffen of om Kerst niet langer te vieren.  Alleen ga ik de wereld niet verbeteren en ik ben zeker niet heiliger dan de Paus. Wel is het mijn persoonlijke hoop (en ambitie) om dit jaar het samenzijn en de gezelligheid te laten primeren.  Ik wil mijn kinderen – hoe jong ze ook zijn – even laten stilstaan bij wat écht belangrijk is en wat zovelen moeten ontberen; hen de waarde (en luxe) van geld leren kennen.

Wij gaan alvast voor minder (dure) cadeautjes dit jaar.  We ruimen vóór de feestdagen onze kasten op en verzamelen de dingen die we niet meer nodig hebben voor mensen die het kunnen gebruiken.  Wij bakken met alle neefjes en nichtjes samen pizza’s tijdens het kerstfeest en we zoeken een goed doel dat we als gezin – materieel maar ook fysiek – mee kunnen ondersteunen.

Hoe vieren jullie de feestdagen? Zijn er goede doelen die jullie – samen met jullie (jonge) kindjes – ondersteunen in deze periode van het jaar? Alle tips welkom!

Mama zkt. hobby

image

Eerlijk is eerlijk, ik ben een doorwinterde couch potato. Binge-netflixen, de hele avond ‘internetten’, cocoonen, bankhangen, .. ik kàn dat goed, echt. Bovendien gebruik ik mijn kinderen en mijn werk ook net iets te vaak als excuus voor deze weinig benijdenswaardige hobby: te weinig geslapen, te veel werk, opvangproblemen,.. alles om ’s avonds, na de drukte van de dag, niet de zetel uit te moeten. Trots ben ik er zeker niet op.

Aangezien ik volgende week van job verander en dan meer vrije tijd zal hebben, zijn er geen excuses meer. Ik moet iéts gaan doen; “me-timen” zal ik. Sporten (ik hààt het, echt), koken (geen geduld voor), zingen (geen talent) en online shoppen (geen volwaardige hobby, jammer genoeg 🙂) hebben de selectie niet gehaald. Ik heb besloten om fotografielessen te gaan volgen. Eindelijk een level hoger dan die huis-, tuin-, en keukenfoto’s van mijn kinderen, continue opgejaagd door hun zotte moeder met aangegroeide iPhone.

En dat brengt me onmiddellijk bij een nieuw probleem: wélke camera? Help! Er is zoveel keuze! Weet ik veel of een spiegelreflex beter of slechter is dan een systeemcamera, wat de voordelen zijn van lens huppeldepup, of ik tot Kamp Canon of Kamp Nikon behoor. Ik voel me zo door de mand vallen en heb de neiging om het alweer op voorhand op te geven.. mezelf kennende gaat het nog maanden duren voor ik effectief een camera koop en me inschrijf voor die cursus. Had ik al verteld dat ik goed ben in het zoeken van excuses? Yep, nog iets om niet trots op te zijn..

Met het risico om het helemààl niet meer te weten: welke camera’s gebruiken jullie?

Felix is vakantiemoe

 

Het is me wat, twee maanden zomervakantie. Ik vind het te lang. Mijn persoonlijke mening natuurlijk :-). Ik vermoed dat het zal beteren als de kinderen wat ouder zijn, maar nu vind ik het toch vooral een enorme opdracht om alles geregeld en georganiseerd te krijgen.

Deze werkende mama (en papa) kan veel, maar helaas geen 9 weken aaneensluitend vakantie nemen.  De zoektocht begon al in januari, putje winter: waar sturen we Felix elke dag naartoe? Wie kan hem brengen naar de opvang en wie haalt hem af? Welke vriendjes gaan er mee? Die puzzel is intussen gelegd.  Als je zoekt, zijn er aardig wat opvangmogelijkheden voor je kleuters, en bereidwillige vrienden en familieleden die willen helpen.  Naast de verwendagen bij de grootouders, heeft hij een prima tijd op zijn sportkampjes en in de opvang op mijn werk.

Maar daarmee is het “probleem” niet opgelost.. waar we geen rekening mee hadden gehouden: Felix is (het) moe. Als in: doodmoe, steendood, kapot, niet meer in beweging te krijgen, over-emotioneel, hangerig, klagerig, zeurderig, rebels.  Onze vierjarige mist de routine.  Hij heeft geen zin meer om met zijn koffertje van oma naar moeke te verhuizen. Hij wil niet meer met een rugzak vol sportkledij en boterhammen naar alwéér een andere opvang vertrekken.  Eigenlijk wil hij gewoon met rust gelaten worden. En thuisblijven om met zijn dino’s en Legoblokken te spelen. Nog een week jongen.. mama telt mee af ;-).

Hoe organiseren jullie de opvang van jullie kleutertjes in de zomervakantie? Sluipt de vakantiemoeheid er bij jullie ook in?

Felix draagt een longsleeve t-shirt uit de wintercollectie van Bobo Choses en een katoenen broek uit de zomercollectie van Motoreta